تعریف کلی از لباس کار

لباس کار به طور معمول پوششی است بصورت نیم تنه یا سراسری اعضای بدن (شامل صورت ، تنه ، پاها ، دست ها) را ازشرایط محیطی حفظ می نماید . لباس کار بر طبق الزامات سیستم مدیریت ایمنی ( H S E ( به شکل های زیر وجود دارد.
یک فرم به صورت بلوز و شلوار (۲ تکه ) ، (در مواردی مانند البسه کارشناسی ممکن است یک تکه و بصورت کاور هم باشد) و فرم دوم به صورت یکسره و سراسری (۱ تکه – یکسره یا بیلرسوت) است .
البته با توجه شرایط کاری و محیط کار از نظر نوع ابزار مورد استفاده ، میزان دما و شرایط آب و هوایی ، میزان نور محیط در طول روز و شب ، مواد شیمیایی ، سلیقه شخصی از منظر طراحی و غیره نوع لباس کار انتخابی برای هر مجموعه متفاوت است .

در سری مقاله های پیش رو برخی از مشخصات و خصوصیاتی که لباس کار معمولا بابد داشته باشد :
لباس کار تهیه شده یا دوخت شده باید کاملا اندازه و متناسب با فرم بدن فرد استفاده کنننده باشد . اگر لباس بزرگ باشد ممکن است درگیر با دستگاههای کار شود و اگر کوچک باشد امکان مانور و راحتی انجام کار گرفته میشود .

لباس کار کارکنانی که در محیط دارای گرد و غبار و مواد قابل اشتغال و انفجار و یا مسموم کننده کار می کنند نباید دارای جیب و یا لبه باشد چون ممکن است گرد و غبار و مواد مسموم و مضر در چین و چروک و لبه های لباس باقی بماند.

لباس کار محیط کاری که پرسنل باید آستین خود را بالا بزنن یا از لباس آستین کوتاه استفاده کنند ،میتوان از آستینک استفاده شود.

در محیط کارهایی که آب ، بخارات سمی و یا گاز وجود دارد باید از لباسکار با پارچه های غیرقابل نفوذ استفاده کرد.

در انتخاب رنگ و جنس لباس کار با توجه به استاندارد HSE موارد ذیل باید قابل توجه قرارگیرد:
جنس و رنگ لباس با توجه به شرایط شغلی و محیط کار انتخاب شود .
رنگ لباس کار باید رادیواکتیو باشد تا مانع از رنگ دهی شود.

در محیط هایی که احتمال آتش سوزی و حریق هست : جنس لباس باید از ترکیب ۶۰ % پنبه یا بیشتر باشد .استفاده از یقه ی نورگیر و زه و دسته عینک از انواع سلونوئید ساخته شده اکیدا ممنوع می باشد و بهتر است از لباس هایی با رنگ های روشن استفاده گردد.

در محیط های دارای گرد و غبار و مواد قابل اشتغال و انفجار و یا مسموم کننده نباید لباس دارای جیب و یا لبه باشد چون ممکن است گرد و غبار و مواد مسموم و مضر در چین و چروک و لبه های لباس باقی بماند.

در مشاغل راه و شهرسازی از رنگ های زرد و نارنجی استفاده شود .
برای کارکنان شیفت شب از رنگ های شب تاب استفاده یا شبرنگ به کار برده شود.
در محیط های سرد و بارانی لباس کارها باید کلاه سرشان از جنس پارچه ی ضد آب باشد با آستر نخی و آستری از جنس پشم باشد همچنین توصیه می شود در محیط های سرد از لباس کارهایی با رنگ مشکی و تیره استفاده شود.

در محیط های گرم استفاده از رنگ های آبی و روشن توصیه می شود .

انواع پارچه لباس کار

جنس پارچه ی لباس کار هم میتواند به صورت ترکیب شده از الیاف طبیعی باشد و هم می تواند به صورت ترکیب شده از الیاف طب واضح است که هرچه الیاف به کار رفته شده در پارچه طبیعی تر باشد تبادل حرارتی راحتتر است .
موضوع مورد اهمیت در انتخاب پارچه لباس کار در نظر داشتن مقاومت بالا، طول عمر زیاد، استحکام مناسب، متراکم و بافت استاندارد است.

در ادامه به معرفی انواع پارچه لباس کار ، مشخصات و موارد مصرف می پردازیم

پارچه ترگال ساده

پارچه ترگال ساده با وزن تقریبی بین ۲۰۰ تا ۲۲۰ گرم بر متر مربع در تولید البسه فرم اداره جات، رستوران ها، شرکت ها و لباس آزمایشگاهی کمی ضخیم تر از تترون است(۱۸۰ گرم) و.… استفاده می‌شود.

پارچه کجراه پلی استر ویسکوز

پارچه کجراه ۶۵% پلی استر ۳۵% ویسکوز که معمولا به علت استفاده پرکاربرد این پارچه در صنعت تولید لباس کار آن را به عنوان پارچه لباس کاری می شناسند.

وزن تقریبی این پارچه ۲۸۰ گرم است و نسبت به ترگال ساده ضخامت بیشتر، مقاومت کششی بالاتر و همچنین دارای رنگ های متنوع تر می باشد.

پارچه کجراه برای تولید البسه دانش آموزان، محیط‌های کاری، لباس کار کارکنانی که با جرقه سر و کار ندارند، البسه کارگران در محیط‌های بدون خطر، مانتو پرسنل خانم، شلوار کارمندان، پرسنل آشپز خانه ها،..‌ مورد استفاده قرار می‌گیرد.

پارچه کتان

الیاف کتان گیاهی بوده و ساختمان کتان بیشتر از جنس پنبه است و می توان آن را به عنوان مقاوم ترین پارچه لباس کاری نام برد. این پارچه با توجه به درصد مقدار الیاف پنبه به سه دسته‌ی ۳۰ درصد پنبه، ۷۰ درصد پنبه و ۱۰۰ درصد پنبه تقسیم می‌شود.

از پارچه کتان در تولید مانتو، شلوار، پیراهن مردانه و همچنین در تولید لباس‌کار‎‌های مقاوم که در شغل‌های سنگین مثل جوشکاری و صنایع نفت و پتروشیمی استفاده می شود.